Intro - spoken, over distant factory whistle
Słyszysz?
To nie syrena.
To miasto przypomina,
że jeszcze oddycha.
Verse 1
Bloki rosły szybciej niż marzenia
Każde okno znało czyjeś imię
Farba schodziła razem z obietnicą
A deszcz zmywał tylko kurz
Na przystanku stała cała ulica
Nikt się nie spieszył do szczęścia
Bo szczęście miało drugą zmianę
I wracało dopiero po zmroku
Pre-Chorus
Ojciec mówił: "wytrzymaj jeszcze trochę"
Matka mówiła: "tak już jest"
A radio grało o lepszym jutrze
Które ciągle gubiło adres
Chorus - powerful, gritty, anthemic
Między rdzą a neonem
Został tylko nasz głos
Między dymem a ciszą
Jeszcze niesie nas los
Choć fabryki dawno zamilkły
Słychać je w naszych snach
Bo nie da się zgasić miasta
Które płonie w ludziach, nie w światłach
Verse 2
Pamiętam dłonie pachnące smarem
I kieszenie pełne drobnych monet
Pierwszą miłość pod klatką numer cztery
I ostatni autobus do domu
Potem przyszły kolorowe szyldy
Nowe słowa i nowe ceny
Ale stare serca biły tak samo
Tylko trochę ciszej niż kiedyś
Pre-Chorus
Nie wszystko można kupić
Nie wszystko można sprzedać
Są ulice, które nosisz w sobie
Choć dawno zmieniły nazwę
Bridge - half spoken, harmonica answers
Jeżeli kiedyś wrócę
Nie szukaj mnie w mapach
Szukaj mnie
W zapachu mokrego betonu...
W dźwięku harmonijki...
W pierwszym gwizdku o świcie...
Final Chorus - huge, choir, distorted guitars
Między rdzą a neonem
Nadal stoi mój dom
Choć czas zabrał pół miasta
Nie zabrał naszych rąk
Między rdzą a neonem
Jeszcze śpiewa ten blues
Dopóki pamięć oddycha
Dopóty wraca tu
Outro - fading harmonica, distant train, factory ambience
Fabryczny gwizdek milknie...
Neony gasną...
A miasto...
Jeszcze nie powiedziało ostatniego słowa.
