Intro - spoken, rain, train passing, factory whistle
Mówią, że wszystko przemija...
Ale beton pamięta.
A stal...
Nigdy nie zapomina.
Verse 1
Na peronie został dym po lokomotywie,
I kilka słów, których nikt nie powiedział.
Kolejarz zgasił papierosa o świt,
A miasto znowu zaczęło oddychać rdzą.
Windy od lat stoją między piętrami,
Tak jak ludzie między "było" i "będzie".
Bloki uczą pokory lepiej niż szkoła,
Tutaj każda ściana zna cudzy sekret.
Pre-Chorus
Radio szumiało całą noc,
Jakby szukało lepszych czasów.
My szukaliśmy tylko
Drogi do domu.
Chorus - powerful, gritty
Nie zabierzesz mi tych ulic,
Choć zmieniły każdy znak.
Tutaj deszcz ma smak żelaza,
A wiatr pamięta każdy krzyk.
Nie zabierzesz mi tych ludzi,
Ich spracowanych dłoni ślad.
Bo prawdziwy dom nie znika,
Nawet kiedy gaśnie świat.
Verse 2
Stare wagony rdzewieją na bocznicy,
Jak marzenia odłożone na później.
Każdy gwizdek przecina ciszę,
Jakby wołał tych, co już nie wrócą.
Akordeon płynie przez mokre podwórka,
Harmonijka odpowiada mu z oddali.
Gitara ryczy jak stary silnik,
Który wciąż wierzy, że ruszy.
Bridge - half spoken, harmonica
Jeśli kiedyś wszystko zburzą...
Nie płacz.
Miasta nie mieszkają w murach.
Miasta mieszkają...
W ludziach.
Final Chorus - choir, distorted guitars
Nie zabierzesz mi pamięci,
Nie zabierzesz tamtych lat.
Między betonem i neonem
Jeszcze płonie stary świat.
Choć fabryki zamilkły dawno,
Choć odjechał ostatni skład,
W moich żyłach płynie blues...
Tak samo...
Jak wtedy.
Outro - harmonica, rain, train fading
Ostatni pociąg odjechał...
Ale echo...
Zostało.
